Zmiany w umowach o pracę na czas określony.

25 czerwca 2015 r. Sejm przyjął ustawę o zmianie ustawy  – Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw. Przyjęte zmiany wprowadzają swoistą rewolucję w zakresie umów okresowych zawieranych między pracodawcą i pracownikiem. Dotychczas obowiązujące zasady, zgodnie, z którymi trzecia kolejna umowa o pracę zawarta między stronami na czas określony wywoływała skutki równoznaczne dla zawarcia umowy o pracę na czas nieokreślony, o ile przerwa między rozwiązaniem poprzedniej a nawiązaniem kolejnej umowy o pracę nie przekroczyła 1 miesiąca, zastąpione zostaną nowymi, w których okres zatrudnienia na podstawie umowy o pracę na czas określony, a także łączny okres zatrudnienia na podstawie umów o pracę na czas określony zawieranych między tymi samymi stronami stosunku pracy, nie może przekraczać 33 miesięcy, a łączna liczba tych umów nie może przekraczać trzech. Abstrahując od oceny zmian ustawy, która stanie się teraz przedmiotem prac Senatu, a następnie Prezydenta chcielibyśmy przybliżyć  skąd wziął się w ogóle pomysł na wprowadzenie tak daleko idących zmian w kodeksie pracy. Czy był on inicjatywą środowiska pracowników czy może związany jest ze zbliżającymi się wyborami parlamentarnymi? Wprawdzie już w pierwszym zdaniu uzasadnienia rządowego projektu ustawy zmieniającej kodeks pracy może przeczytać, iż projektowane zmiany zmierzają do ograniczenia nieuzasadnionego wykorzystywania umów o pracę na czas określony, to niewątpliwie istotnym czynnikiem, który niewątpliwie zintensyfikował pracę Rady Ministrów nad zmianą zasad zawierania umów o pracę na czas określony są kolejne wyroki Trybunału Sprawiedliwości UE, w których akcentowana jest niezgodność przepisów kodeksu pracy w zakresie zasad rozwiązywania umów o pracę na czas określony z prawem europejskim. Wśród orzeczeń warto zwrócić uwagę w szczególności na wyrok TS z dnia 13 marca 2014 r. wydany w sprawie C-38/13 dotyczący sporu pomiędzy...